วาจาสีคราม ภาค มนุษย์หมาป่า ตอนที่ 2

    ณดิน แดนทางตอนใต้กลางใจป่าเสียงกระซิบ มีเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งมีประชากรมนุษย์ประมาณ1000 คน “เอล เจ้าอยู่ที่ใดกัน” “ ลูกอยู่นี่คับท่านพ่อ” เสียงบุรุษหนุ่มตอบรับคำเรียกของชายแก่นำเสียงใจดี “เจ้ามาทำอะไรที่สวนอาคาดัลแห่งนี้ เจ้าควรจะตั้งใจเรียน ตำราเวทโอตูน(เวทแห่งการังสรรค์และการเยียวยา) ที่ปราสาทให้มากกว่านี้นะ” ท่านพ่อดูนี้ซิ ท่านรู้มาก่อนไหมว่าดอกอีโบ(ดอกไม้ท้องถิ่นมีสีแดงเข้ม)ก็ใบคาสที่เน่าแล้ว (พืชสีม่วงขนาดเล็ก) ถ้าเอามาผสมกันจะช่วยรักษาแผลที่กำลังเน่าได้น่าอัศจรรย์มากเลย” เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาโดยไม่สนคำทักท้วง “แต่พ่อว่าเจ้าควรจะให้คำสำคัญกับเวทมนต์สายต่อสู้ให้มากกว่าการรักษานะ” “ถึงยังไงเวทมนต์ก็คือเวทมนต์และอีกอย่างที่ลูกกำลังศึกษาก็เป็นเวทโอตูนเหมือนกันถึงแม้จะไม่สามารถสู้รบได้ก็เถอะ ก็แหม่ลูกเห็นว่าการรักษามีประโยชน์มากกว่าเพราะเราอยู่ที่นี่ ก็ไม่เห็นว่าต้องสู้กับผู้ใด” ผู้เป็นพ่อถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นและหดหู่ “โลกนี้ไม่ได้สวยงานอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะเอลลูกรัก ที่พ่อนั้นพยามยามให้เจ้าเรียนรู้ศาสตร์การต่อสู้นั้น หาใช่เพื่อการต่อสู้เพื่อเข่นฆ่า แต่หากเป็นเพื่อปกป้องสิ่งสำคัญของเจ้า วันหนึ่งเจ้าจะรู้ว่าที่พ่อพูดมานั้นหมายความว่าอย่างไร” เอลมองดูแผ่นหลังพ่อที่ค่อยๆเดินจากไปหลังจากที่ทิ้งคำพูดให้เอลได้ครุ่นคิดด้วยความส่งสัย
    ในเช้าวันหนึ่งที่เอลได้ออกมาที่สวน อาคาดัล เพื่อเรียนรู้ตำราเวทโอตูน ปกติ ได้มีหมาป่าสีขาวตัวโตพลัดหลงเข้ามาที่ส่วนด้วยอาการบาดเจ็บ ดวงตาของหมาป่านั้นเป็นสีเงินสวยงามมาก เอลได้สบตาไปที่หาป่าตัวตัวนั้นทั้งสองได้สบตากันชั่วขณะหนึ่งก่อนที่หมาป่านั้นจะสลบไปด้วยอาการบาดเจ็บ เอลนั้นรีบวิ่งเขาไปหาด้วยความรวดเร็วและพยามที่จะช่วยหมาป่าตัวนั้น
    ณ ปราสาทเวเวล
   ณห้องส่วนตัวของเอล “ท่านเอลกับมาแล้วหรือครับ ช่วงนี้ท่านเอลชอบแอบหลบข้าไปสวนอาคาดัลคนเดียวอยู่เรื่อยเลยนะคับ” ราเกล ผู้ติดตามและยังเป็นเพื่อนคนสนิทของเอล กล่าวถามขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู “ราเกลมาช่วยข้าหน่อยเร็ว” ราเกลวิ่งถลาเข้าไปช่วยด้วยอาการตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า “ท่านเอลนี่มันอะไรกัน” “อย่าพึ่งถามมากได้ไหมรีบช่วยข้ารักษาแผลหน่อยเร็ว เจ้าไปเตรียมผลึกหยาดน้ำตา กลีบดอกคาซี่ และหญ้าจิ้งจกแดง มาเร็วค่าจะรายเวทรักษา” “แต่ท่านเอลท่านยังไม่เคยใช้เวทรักษากับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เท่านี้มาก่อนเลยนะ” ราเกลพยายามที่จะร้องเตือน “ก็เพราะยังงั้นยังไงละถึงได้ให้เจ้าไปเตรียมอุปกรณ์ เพื่อที่จะใช้เวทรักษาเบื้องต้นที่อาศัยสรรพคุณของสมุนไพรเป็นหลัก ไม่เช่นนั้นข้าคงใช้แค่เวทรักษาขั้นสูงอย่างเดียวแล้ว” ทั้งสองต่างก็ช่วยกันรักษาหมาป่าสีขาวอย่างขมักขเม้น
     “ท่านเอลท่านรู้หรือปาวว่าตัวนี้มันคือตัวอะไร ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยเห็นเลย” ราเกลถามด้วยอาการสงสัย “ข้าก็ไม่แน่ใจนะข้าก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันแต่ค่าคิดว่าเจ้าตัวนี้ น่าจะเรียกว่าหมาป่า เพราะว่าข้าเคยเห็นในตำราเวทโอตูน” “แล้วนี่มันจะรอดไหมท่านเอล ดูถ้าแล้วอาการน่าจะสาหัสน่าดูเลย” “หายซิ ข้ารักษาอย่างเต็มที่เลยนะ .....ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าสิ่งนี่ตายแน่” เอลพูดพร้อมมองไปที่หมาป่าที่นอนหลับด้วยอาการบาดเจ็บด้วยท่าทางที่สนใจในตัวหมาป่าตัวนี้มาก “ท่านเอล แล้วเราต้องบอกเรื่องนี้ให้ท่านบารองก้า ทราบไหมคับ” “อย่าพึ่งเลยดีกว่า เรายังไม่รู้ว่าท่านพอจะว่าและมีความเห็นว่ายังไงบ้าง เอาไว้ข้าจะหาโอกาสบอกท่านพ่อเองละกัน” เอลมีท่าท่างกังวลใจเล็กน้อย