วาจาสีคราม ภาค มนุษย์หมาป่า ตอนที่ 13

ท่ามกลางความสว่างของจันทร์เต็มดวง ที่ส่องแสงสว่างเปร่งประกาย ราวกับกลางวัน ทั้งสามดูขมักขเม้นกับการจัดสถานที่ในการประกอบพิธีกรรม ตรงบริเวณลานหินกว้าง ซึ่งดูขลั่งมากเป็นพิเศษกับซากงูยักษ์ข้างหลัง ที่นอนตระหง่านอยู่

“ท่านเอล ทุกอย่างก็พร้อมหมดแล้ว เราจะเริ่มพิธีกันได้หรือยังครับ”

“อืม นั้นนะซิ ข้าว่าเราน่าจะเริ่มกันได้แล้ว ซีลีน ข้าต้องรบกวนเจ้าหน่อยแล้วละ”

ซีลีนเหมือนรู้ความหมายที่เอลนั้นพยายามสื่อ โดยซีลีนนั้นค่อยๆเดินมาหาเอลพร้อมก้มตัวลงไปหยิบมีดขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ที่ข้อเท้าขึ้นมาแล้วตัดผมหนึ่งกระจุก ยื่นให้เอล

“แล้วเลือดนี้ต้องใช้มากขนาดไหน” ซีลีนถามเอลพร้อมกับถือมีดที่อยู่ในมือนั้นจ่อที่ข้อมือตัวเองอีกข้างเหมือนเตรียมพร้อม

“เดียวก่อนซีลีน แค่นิ้วก็พอ ข้าของแค่หยดเดียว” เอลร้องทัดทาน เพราะเกรงว่าซีลีนจะกรีดข้อมือของตัวเอง

“ว่าแต่ท่านเอล เราไม่ต้องเตรียมของประกอบพิธีหรอครับ อย่างพวกเขียนวงเวทย์อะไรแบบนี้” ราเกลถามเพราะเห็นว่านอกจากสถานที่ ที่เป็นลานหินกว้างกับพระจันทร์เต็มดวงแล้ว ก็ไม่มีอุปกรณ์อะไรในพิธีกรรมเลย

“แล้วเจ้าคาดหวังว่ามันต้องเป็นแบบไหนละ” เอลถามกลับราเกลเชิงให้คิด แบบที่ไม่ต้องการคำตอบ “ ซีลีน ข้าขอเลือดของเจ้าแค่หยดเดียวก็พอ หยดลงที่เส้นผมของเจ้าเลย”

ซีลีนนั้นค่อยๆใช้มีดที่เตรียมไว้ กรีดที่นิ้วชี้ของตัวเอง แล้วหยดลงไปที่เส้นผมในมือของเอลที่ตัดให้ไว้ก่อนหน้านี้  เอลวางเส้นผมที่เปื้อนหยดเลือดของซีลีนไว้บริเวณตรงกลางลานกว้าง

“ เจ้าทั้งสองคน ขยับหลบไปก่อน ตอนนี้ได้เวลาทำพิธีแล้ว” ราเกลและซีลีน ขยับหลบไปอยู่ริมข้างๆอย่างว่าง่าย ซึ่งเอลเองก็เหมือนจะเริ่มต้นด้วยการร่ายคาถาด้วยภาษาแปลกๆที่ไม่อาจตีความได้ ซึ่งในบรรยาการในตอนนั้นเป็นบรรยาการที่เงียบสงบไร้ซึ่งลมและเสียงแมลง เอลดำเนินพิธีกรรมได้เพียงชั่วครู่ ก็มีลมถาโถมเข้ามาในระหว่างทำพิธี เป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็ทำให้เส้นผมของซีลีนที่วางอยู่กับพื้นนั้น โดนพัดกระจัดกระจายไปทั่ว  ในขณะที่ทั้งราเกลและซีลีนคิดว่าพิธีคงจะล่มแล้ว เส้นผมที่โดนพัดกระจัดกระจายบนพื้น ก็ค่อยๆเรืองแสงทำให้เห็นการต่อเรียงกันเป็นวงแหวนเวทย์อย่างชัดเจน ท้องฟ้าจากที่เคยสว่าง เริ่มกลายเป็นสีแดงทั่วท้องฟ้า

“พระจันทร์เลือด........ ข้าเพิ่งเคยเห็นพระจันทร์สีเลือดทีมีสีเข้มขนาดนี้เป็นครั้งแรก” ซีลีนพูดไปพรางมองไปที่พระจันทร์สีแดงตรงหน้าซึ่งมีความรู้สึกว่ามีขนาดใหญ่มาก พระเทียบกับพระจันทร์ในวันปกติ

“โห เจ้าเป็นอะไร โอเคไหม ดูเหมือนตัวของเจ้าจะค่อยๆเรืองแสงนะ” ซีลีนคละสายตาจากพระจันทร์หันมองร่ายกายของตัวเองตามคำของราเกล ซึ่งลำตัวตัวของซีลีนนั้นค่อยค่อยๆเปล่งประกายสว่างขึ้นอย่างคำของราเกลจริงๆ

“ปกติเผ่าหมาป่าอย่างเราเป็นเผ่าที่มีความโดดเด่นอยู่สองเรื่อง ก็คือ 1.เรื่องของความเร็ว พวกเราเร็วสุดในบรรดาทุกเผ่าพันธ์ 2.คือพละกำลัง ซึ่งเป็นรองแค่เพียงเผาอสูรเท่านั้น แต่เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อใดที่พระจันทร์เต็มดวงความเสียเปรียบในเรื่องนั้นจะหายไป เราจะเป็นเผ่าที่มีทั้งความเร็ว และพละกำลังมากที่สุดในบรรดาทุกเผ่า และในคืนนี้ ตอนนี้ ในคืนของพระจันทร์สีเลือดเข้มเช่นนี้ พลังของเผ่าพันธ์เรายิ่งมากหลายสิบเท่าทีวีคูณ”

“เสร็จแล้วละ” เอลพูดแทรงการสนทนาของทั้งสอง แต่นั้นก็มากพอที่ทั้งสองจะหันไปมองที่เอล

“เสร็จแล้วหรอครับท่านเอล แล้วไงต่อ” ราเกลสอบถามเนื่องจากว่ามองดูแล้วไม่ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด

ในขณะนั้นเอง ราเกลก็เริ่มเห็นอาการและสีหน้าของซีลีนแปลกไป “เจ้าเป็นอะไรหรือปาวซีลีน เจ้าดูแปลกๆตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ....... ท่านเอล  ซีลีนดูแปลกไปครับ หรือว่านี้คือผลลัพธ์ของคัมภีร์เวทย์ มนุษย์หมาป่าหรอครับ” ราเกลร้องถามเอลในความสงสัยกับอาการและท่าทางของซีลีน

“มันใช่ที่ไหนกันละ” เพียงชั่วครู่เส้นผมที่เรืองแสงประกอบกันเป็นวงเวทย์นั้น แสงนั้นก็ค่อยๆลอยออกจากเส้นผม ที่ละเส้น ที่ละเส้น ค่อยๆลอยขึ้นไปรวมตัวกันที่มือของเอล ซึ่งไปยื่นมือออกมารอไว้อยู่แล้ว จากแสงขนาดเล็ก กลายเป็นดวงแสงขนาดใหญ่ จนเมื่อแสงจากเส้นผมเส้นสุดท้ายได้ลอยไปรวมตัว ได้มีเสียงหมาป่าร้องขึ้น จากเสียงเป็นสองเสียง ในเวลาไม่นาน เสียงเห่าหอนของหมาป่าก็ดังกึกก้องไปทั่ว

“นี่มันอะไรกันนะท่านเอล” ราเกลถามขึ้นในขณะที่ค่อยๆเดินไปหาเอล ซึ่งในตอนนั้นร่างกายของซีลีนก็ได้กลับมาเป็นปกติแล้ว

“ความเกรงขามนี้มันอะไรกัน ข้าก็เคยได้ยินมาว่าคัมภีร์เวทย์มนุษย์หมาป่า ซึ่ง 1ใน2 เวทย์อัมตะ และยังเป็น ถึง1ใน12เวทย์ศักสิทธิ์ นั้นเป็นเวทย์ที่สุดยอด แต่ระดับนี้มันมากกว่าที่ข้าคิดไว้ ความเกรงขามนี้เทียบชั้นกับ ความเกรงขามของราชันย์หมาป่าเลยทีเดียว” ทั้งเอลและราเกลต่างหันไปมองและสนใจในสิ่งที่ซีลีนพูด

“ฮ่า ฮ่า จะว่าไป ผลลัพธ์ ข้าว่ามันก็เกินกว่าที่ข้าคิดไว้ แต่ว่าในเมื่อผลออกมาดี ก็ดีแล้วละนะ”

“นั้นนะซินะครับท่านเอล ว่าแต่เราจะทำยังไงกับแสงที่อยู่ในมือท่าน และต่อไปเราต้องทำอะไรกันต่อดีละครับ ”

“หมายถึงคัมภีร์เวทย์นี้นะหรอ ก่อนอื่นคงต้องหาเจ้าของให้มันก่อนอะ แต่คงไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไรเพราะนี่ เป็น1ในเวทย์มีชีวิต ซึ่งจะเลือกนายของมันเอง แต่เราก็จะมามัวเสียเวลามากไม่ได้ด้วย อืม.....งั้นเอางี้ งั้นเดียวช่วงนี้เราเดินทางออกตามหากลุ่มฟินิกส์ ดีกว่า เป็นการเสริมหาแนวร่วม และยังเป็นการหานายให้เวทย์นี้ไปในตัวจะได้ไม่ต้องเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์” เอลพูดพรางมองดูที่ดวงแสงในมือของตัวเอง ก่อนที่ดวงแสงนั้นจะค่อยลอยหายเข้าไปในตัวของเอล

“ว่าแต่ท่านเอล แล้วเราจะเริ่มออกหากลุ่มฟินิกส์ นี่จากที่ไหนก่อนดีครับ”

“อืมจะว่าไป ที่ถามท่านลุงตอนอยู่หมู่บ้านที่เราเพิ่มจากมา ก็ไม่ได้รู้เรื่องแหล่งที่ตั้งด้วยซิ” เอลทำถ้าครุนคิด แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีที่หนักใจอะไรมากนัก

“ถ้ากลุ่มฟินิกส์ละก็ เคยได้ยินข่าวว่าได้มีการประทะกันกับเผ่าอสูรแถวชายป่าทางตอนใต้สุดพรมแดนของเผ่าอสูรนะ แต่มันก็ยังเป็นแค่ข่าวลือ เรื่องจริงเป็นยังไงก็ยังไม่มีใครทราบ”

“แค่นั้นก็ถือว่าช่วยได้เยอะมากแล้วละ เพราะอย่างน้อยๆก็ดีกว่าเราไม่มีข้อมูลอะไรเลย” เอลแสดงท่าทางขอบคุณสำหรับขอมูลที่ซีลีนได้ให้มา ซึ่งซีลีนเองก็ดูเหมือนว่าจะยิ้มเป็นการตอบรับความรู้สึกนี้

“อะแฮม” เสียงไอแบบจงใจของราเกล ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสอง “ตกลงคือพวกเราจะเอายังไงต่อดี”

“ก็.......มุ่งหน้าสู่ชายแดนทางทิศใต้เพื่อหาออกตามหากลุ่มพินิกส์”

วาจาสีคราม ภาค มนุษย์หมาป่า ตอนที่ 12

    “ท่านเอล ท่านจะไปไหนรอข้าด้วย ....ขอบคุณมากนะครับท่านลุง ข้าต้องรีบไปก่อนละ” ราเกลก็วิ่งตามเอลไปอย่างรวดเร็วทั้งด้วยความเป็นห่วงและกลัวว่าอาจจะพลัดหลงกันได้ แต่ถึงอย่างนั้นเอลก็ยังวิ่งด้วยความเร็ว จนราเกลนั้นแทบจะวิ่งตามไม่ทัน “ท่านเอลท่านจะรีบวิ่งไปไหนของท่าน ไม่รอข้าบ้างเลย” ราเกลถามหลังจากที่ตามเอลที่หยุดวิ่งอย่างกระทันหัน ด้วยอาการเหนื่อยหล้า จนสามารถได้ยินเสียงหายใจเข้าออกได้อย่างชัดเจน “ว่าแต่ท่านวิ่งทำไมครับ แล้วนี้กำลังมองหาอะไรอยู่” ราเกลสงสัยในท่าทางของเอลที่หันซ้ายหันขวาอยู่ตลอดเหมือนกำลังตามหาอะไรอยู่ “ข้าว่าเมื่อกี้ รู้สึกว่าข้าจะเห็นซีลีน” “หรอคับ ข้าไม่ยักกะเห็นใครเลย อืม...และแถวนี้ก็ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีใคร อย่าว่าแต่หมาป่าเลย คนหรืออสูรยังไม่เห็นเลย ถ้าจะมีก็คงจะมีแต่หญิงท่าทางสูงศักดิ์ทางนั้น” ราเกลกล่าวถึงหญิงที่มีความงดงามมากนางหนึ่งที่อยู่อีกฟากของถนน จริงๆแล้วคำว่าสูงศักดิ์ไม่ได้เกินความจริงสำหรับรูปลักษณ์ของนาง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาที่สะสวยหรือบุคคลิคที่แสนสง่าหรือแม้กระทั้งผมที่ยาวสีขาวสลวยที่เข้ากับสีชุดอย่างเหมาะเจาะ “ทำไมถึงได้งามอย่างนี้ท่านเอลคิดเหมือนอย่างข้าไหม” เอลนั้นยังมองไปมารอบๆ ก่อนที่จะค่อยๆหันมาตามทางที่ราเกลนั้นพูดถึง เมื่อเอลมองไปที่หญิงคนนั้น เอลได้วิ่งพุ่งถลาตัวเข้าไปกอดเธออย่างรวดเร็ว ท่ามกลางใบหน้าอันตกใจของราเกลถึงขั้นเรียกว่าช็อคเลยก็ว่าได้ “ข้าคิดถึงเจ้ามากเลย” เอลพูดกับหญิงงามนางนั้นขณะที่มือทั้งสองข้างกอดเธอไว้แน่นราวกับเด็กน้อยที่ดีใจที่พบแม่ ซึ่งหญิงนางนั้นก็แสดงท่าทีที่ตกใจเล็กน้อยแต่ทำแสดงสีหน้าเขินอายมากกว่า “ท่านเอล ข้าว่าท่านใจเย็นๆและค่อยๆปล่อยมือจากนางก่อนดีกว่านะครับ ต้องขอโทษแทนท่านเอลด้วยนะครับช่วงนี้ท่านเหมือนจะไม่สบายความจำท่านไม่ค่อยดีเลยจำคนถูกคนผิดไปหน่อย” ราเกลหันมาขอโทษต่อหญิงสาวต่อการกระทำของเอลและยังพยายามปรามห้ามปรามเอลในเวลาเดียวกัน “อะไรกัน เจ้านะซิที่ความจำไม่ค่อยดี นี่นะซีลีน เจ้าจำนางไม่ได้หรือยังไงกัน” ราเกลเงียบไปพักนึง ก่อนที่จะหัวเราะด้วยท่าทางตลก  “ข้าว่าท่านคงจะพักผ่อนน้อยไปหน่อยจริงๆแล้วละ นี่ข้าคิดว่าพวกเรากำลังตามหาหมาป่าอยู่นะ แต่ที่ท่านกำลังกอดอยู่ตอนนี้เป็นหญิงสูงศักดิ์ และการกระทำของท่านตอนนี้ก็เป็นการกระทำที่เสียมารยาทมากท่านรู้ตัวไหมท่านเอล” ราเกลกล่าวต่อว่าเอลเล็กน้อยถึงแม้ในใจจะยังรู้สึกขำในคำพูดของเอลอยู่บ้าง “ซีลีนเจ้าก็พูดอะไรบ้างซิ ปล่อยให้ราเกลหัวเราะข้าอยู่ได้ รูปร่างจะเปลี่ยนแปลงอะไรยังไงข้าไม่รู้หรอก แค่ข้ามองตาเจ้าข้าก็รู้ทันทีว่าเป็นเจ้าเพราะข้าจำดวงตานี้ได้แม่นตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน เป็นดวงตาที่สวยที่สุดที่ข้าเคยเจอ” เอลพูดพรางย้อนนึงถึงครั้งแรกที่ทั้งสองพบกันและได้สบตากันในครั้งนั้น ซึ่งคำพูดนี้ยิ่งทำให้หญิงคนนั้นรู้สึกอายมากขึ้น จนคนที่มองจากภายนอกยังสังเกตุได้ “ถ้าข้าเป็นซีลีนแล้วไง ยังไงข้าก็เป็นผู้หญิง การที่เจ้าโดดเข้ามากอดข้าในที่สาธารณะอย่างนี้ไม่รู้สึกว่ามันไม่เหมาะและไม่ควรทำบ้างหรือยังไง” นี่เป็นคำพูดแรกที่หญิงงามนั้นได้พูดกับเอล “เดียวนะ นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าคือซีลีนจริงๆหรอ” ราเกลหันมาถามหญิงงามด้วยอาการที่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไร “อะไรของเจ้านะราเกล นี้ข้าพูดขนาดนี้เจ้ายังไม่เชื่ออีกหรอ ....ซีลีนเจ้าเองก็เหมือนกัน  จะพูดกั๊กๆไว้ทำไหม อีกอย่างคำพูดเมื่อกี้นี่มันอะไร พูดอย่างกับว่านี่ข้าพึ่งกอดเจ้าเป็นครั้งแรก สมัยที่อยู่รานสวิล ข้าก็เคยกอดเจ้ามาแล้ว” “แต่นั้นตอนที่ข้าอยู่ในร่างของหมาป่านะ มันเหมือนกันที่ไหนละ” ซีลีนพูดด้วยท่าทีที่เขินอาย ซึ่งทิ้งให้ราเกลนั้นยื่นงงอยู่ข้างๆระหว่างที่ทั้งสองนั้นยืนคุยกัน พลางคิดว่าตัวเองพลาดเรื่องสำคัญอะไรไปหรือปาวถึงเป็นคนเดียวที่ยังงงและไม่เข้าใจในเรื่องนี้ “พวกเจ้าอย่าพึ่งพูดอะไรมากเลย เรารีบไปจากที่นี้กันก่อนเถอะ ที่นี้มันเด่นไปสำหรับเจ้าสองคน” ซีลีนพูดเตือนก่อนนำทางทั้งสองไปที่พักของนาง  “ว่าแต่พวกเจ้ามาที่นี่กันได้อย่างไร” “เดียวนะซีลีน  ก่อนที่จะถามข้า ตอบข้ามาก่อนทำไมถึงหนีออกมาไม่บอกพวกข้าซักคำ” “  อะไรกัน ข้านึกว่าเจ้าเข้าใจแต่แรกอยู่แล้ว ว่ายังไงไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องไป  เพราะยังไงซะข้าเองก็มีเรื่องที่ข้าต้องทำ และมีบ้านที่จะต้องกลับเช่นเดียวกัน” เอลเงียบไปชั่วครู่ ด้วยใบหน้าเศร้าหมองเล็กน้อย “แต่ถึงจะรู้ก็เถอะ จะไปทั้งทีก็หน้าจะบอกกันบ้างนิ” ในตอนนี้บรรยาการในห้องต่างหยุดเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ความเงียบจะถูกทำลายได้คำถามของราเกล  “ แต่เดียวก่อนนะ สรุปคือเจ้ากับซีลีนเป็นคนเดียวกันหรอ” ซีลีนพยัคหน้าตอบรับเล็กน้อย “โอ้ย ข้าละสับสนไปหมดแล้วตกลงเผ่าหมาป่านี้เดียวแปลงเป็นคนเดียวแปลงเป็นหมาป่า ได้ทุกคนเลยหรือยังไง” “เปล่าหรอก มีไม่กี่คนเท่านั้นแหละที่ทำได้ แต่ข้าคงจะไม่ได้มานั่งอธิบายเรื่องยิบย่อยกับเจ้าหรอกนะ.......ว่าแต่พวกเจ้าตกลงมาทำอะไรแถวนี้กันแน่ อย่าบอกนะว่ามาเพื่อตามหาข้าอย่างเดียวนะ”  ซีลีนเองก็เริ่มยิงคำถามเชิงรุกบ้าง ซึ่งเอลเองก็ได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ซีลีนฟัง  พร้อมกับจุดประสงค์ในการออกเดินทางซึ่งไม่เพียงมาเพื่อตามหาเธอเท่านั้น แต่ยังมีเป้าหมายอื่นที่สำคัญไม่แพ้กันอีกด้วย “นี่พวกเจ้าคิดว่า จะทำกันสำเร็จจริงๆหรอ ไม่ว่าจะเรื่องสร้างคำภีร์เวทย์ขึ้นมาใหม่ หรือการต้องสู้เผื่อเสรีภาพของมนุษย์นี้อีก มีแต่เรื่องที่ใหญ่เกินตัวทั้งนั้น และอีกอย่างเจ้ารู้วิธีการสร้างคำภีร์เวทยด้วยหรอ” “รู้ซิในตำราโอตูนมีรายละเอียดอย่างชัดเจนเลยละ”เอลนั้นตอบเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับซีลีน “อย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นข้าขอดูตำราที่เจ้าว่าหน่อยได้ไหม” “ฮ่าๆๆเห็นที่จะไม่ได้หรอก มันอยู่ในสายเลือดข้ารู้เองด้วยสัญชาติญาณนะ” “ แต่นั้นเป็นคำภีร์เวทย์เล่มสุดท้ายไม่ใช่รึ ถ้าเจ้าเป็นอะไรไปมันไม่ต้องหายเป็นเลยหรือยังไง” ซีลีนยังคงถามเข้าประเด็นมากขึ้นเรื่อยๆ “ไม่หรอกตำราเวทโอตูนเป็นหนึ่งในเวทย์ที่มีชีวิต ถึงข้าตายไปมันก็หาร่างสถิตร่างใหม่อยู่ดี” “ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงต้องถามอะไรเยอะแยะด้วย ตกลงเจ้าจะช่วยพวกเราไหม”ราเกลพูดขัดจังหวะขณะที่ทั้งคู่คุยกันอยู่ “อืม ข้าเองก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะไม่ช่วย แล้วที่พวกเจ้าต้องการคือเส้นผมกะเลือดของข้าใช่ไหม ต้องใช้เยอะขนาดไหน” ซีลีนหยิบมีดที่ซ่อนอยู่ต้องข้อเท้าของเธอขึ้นมาทำท่าเหมือนจะตัดเส้นผม “ เดียวก่อนซีลีน ข้ายังไม่ได้ต้องการตอนนี้ นอกจากองค์ประกอบที่เป็นวัตถุแล้วเรายังต้องการอย่างอื่นด้วย” ไม่เพียงแต่ซีลีนเท่านั้น แม้แต่ราเกลเองก็ยังทำหน้าสงสัย “สำหรับการสร้างคำภีร์เวทย์เล่มนี้สิ่งที่เราต้องการนอกจากเลือดและเส้นผมของเผ่าหมาป่าแล้วเรายังต้องการพื้นที่โล่งกว้างที่สามารถมองเห็นพระจันทร์เต็มดวงได้โดยรอบ เจ้าพอจะรู้จักที่ตรงไหนเป็นพิเศษหรือปาวซีลีน” “อืม....พื้นที่โล่งกว้างที่มองเห็นพระจันทร์เต็มดวงได้โดยรอบหรอ ถ้าใกล้ๆแถวนี้ก็มีสองแห่ง ที่แรกก็ทุ่งหญ้าไพรสัน กับเนินเขาราฟ” “แล้วที่ไหนใกล้กว่ากัน” “ก็ถ้าเป็นทุ่งหญ้าไพรสันก็เดินทางประมาณ7-8 วัน แต่ถ้าเป็นเนินเขาราฟก็น่าจะวันวันครึ่งได้มั้ง” “งั้นเราไปเนินเขาราฟกัน เพราะอีกสองวันพระจันทร์จะเต็มดวงอีกรอบ” “แต่ถ้าเป็นไปได้ข้าอยากจะให้เจ้าเลือกเดินทางไปที่ทุ่งหญ้าไพรสันมากกว่านะ” ซีลีนพูดขึ้นมา โดยชวนให้คนที่ได้ฟังนั้นสงสัยว่าเพราะอะไร “ทำไมละ” “เพราะที่เนินเขาราฟข้าได้ข่าวไม่ค่อยจะดี ได้ยินว่าที่นั้นมีงูยักษ์ดึกดำบรรพ์อาศัยอยู่ ถึงแม้ว่าข้าจะไม่เคยเจอ  แต่ถ้าเป็นไปได้ข้าก็ไม่อยากที่จะเข้าไปยุ่งนักหรอกนะ” ซีลีนเตือนและแสดงท่าทีเป็นห่วงเอลอยู่บ้าง “งั้นท่านเอล ข้าว่าเราไปทุ่งหญ้าไพรสันที่ซีลีนแนะนำดีกว่า อาจจะช้าหน่อย แต่ปลอดภัยด้วย” ราเกลเองก็สนับสนุนความคิดของซีลีนเช่นกัน “แต่ถ้าเดินทางไปทางนั้น เราก็ต้องใช้เวลา 7-8  วันและยังต้องรอพระจันทร์เต็มดวงอีกรอบก็เดือนหน้าเลยนะ” เอลไม่ใช่ไม่เห็นด้วยในความเห็นของทั้งสองแต่พยายามใช้เหตุผลอื่นเพื่อแสดงถึงความจำเป็นที่ต้องเดินทางไปที่เนินเขาราฟ “เอาน่ามากับเอลซะอย่างไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเดียว เรื่องความปลอยภัยเป็นหน้าที่ของข้าเอง” พอได้ยินคำพูดของเอล ทั้งสองถึงแม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไรแต่ก็ไม่ได้คิดจะคัดค้านอะไร

และในรุ่งเช้าทั้งสามก็เริ่มออกเดินทางเพื่อมุ่งหน้าไปยังไปยังเนินเขาราฟ ซึ่งทางที่ใช้ในการเดินทางนั้นถึงแม้จะไม่สะดวกสบายเท่าไรนัก แต่ก็ยังมีรอยทางเดินให้เห็นอยู่บ้างบ่งบอกว่าถึงแม้จะน้อยแต่ก็ยังมีคนใช้เส้นทางนี้ในการเดินทาง แต่ที่จะปฏิเสธไม่ได้คือความสมบูรณ์ของธรรมชาติตลอดสองข้างทางที่เดินผ่านซึ่งแตกต่างกับหมู่บ้านเมื่อครู่มากนัก ซึ่งตลอดการเดินทาง เอลนั้นพบพืชสมุนไพรต่างๆมากมายและก็อดไม่ได้ที่จะเก็บติดตัวมาด้วยซึ่งเอลนั้นก็ได้สอนการดูสมุนไพรต่างให้กับซีลีนด้วย และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะค่อยๆเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ ทางราเกลนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ชอบซีลีน แต่ในใจลึกๆกลับรู้สึกไม่ค่อยชอบใจมากนักที่เอลมีท่าที่สนิทสนมกันจนเกินไป “นี่ก็เดินทางมาทั้งวันแล้ว และก็กำลังจะค่ำ  ข้าว่าเราตั้งแคมป์พักที่นี้กันก่อนเถอะ เดินทางตอนกลางคืนแถวนี้ค่อนข้างจะอันตราย ไว้รุ่งเช้าเราค่อยเดินทางต่อ”  เห็นใกล้มืดซีลีนแนะนำให้หยุดพักเพื่อเป็นการพักผ่อนและเพื่อความปลอดภัยไปในตัว ซึ่งเอลและราเกลเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้ขัดข้องอะไร ทั้งสามช่วยกันจุดไฟและหาผ้าที่ติดตัวมาด้วยปูเพื่อทำเป็นที่นอน ส่วนเอลเองก็เริ่มนำสมุนไรที่เก็บมาได้ระหว่างทาง เริ่มบดละเอียด และนำมาป้ายบริเวณรอบๆ “ท่านเอลท่านกำลังทำอะไรหรอ” “ออกำลังทาใบโอเรียที่บดแล้วตามต้นไม้แถบนี้นะ ป้องกันพวกสัตว์มีพิษต่างๆ พวกมันไม่ค่อยชอบกลิ่นของใบโอเรียเท่าไร” เอลตอบคำถามราเกล ท่ามกลางสายตาของซีลีนที่กำลังจ้องมองทั้งคู่เหมือนมีความนัยที่ต้องการจะบอกอะไรบ้างอย่าง

หลังจากที่ทั้งสามนอนหลับพักผ่อนเผื่อเอาแรงในคืนนั้น ในรุ่งเช้าก็ได้เริ่มออกเดินทางต่อและใช้เวลาไม่นานมากก็สามารถเดินออกพ้นป่าเข้าสู้เนินหญ้าเขียวขจี ไร้ซึ่งต้นไม้เป็นเนินที่มีขนาดใหญ่มากซึ่งพอมองไปเบื้องหน้าก็เจอกับโขดหินซ้อนทับกันสลับไปมาตรงกลางเนินเขาซึ่งคงจะมีขนาดใหญ่มากเพราะสามารถมองเห็นได้แต่ไกล ซึ่งทำให้เอลรู้ได้ทันทีว่าบนโขดหินนั้นคือเป้าหมายในการทำพิธีในคืนพระจันทร์เต็มดวงในคืนนี้ “โฮ้ กว้างดีจังเลยนะท่านเอล แถมยังสวยมากด้วย” “เสียดายอย่างเดียวมันเงียบไปหน่อย” ซีลีนพูดแทรกเพราะบรรยาการรอบข้างนั้นเงียบสงัดและยังเย็นยะเยือก แม้แต่เสียงนกหรือแมลงขนาดเล็กก็ยังไม่ได้ยิน “จะว่าไปมันก็เงียบผิดปกติจริงๆนั้นแหละ แต่ยังไงเราก็คงต้องเดินทางต่อ  ต่อจากนี้ไปก็ระวังๆกันหน่อยก็แล้วกัน” เอลแนะให้ระวังตัวแต่ก็ยังเดินทางต่อไปเรื่อยๆ และเมื่อยิ่งใกล้ลานโขดหินมากเท่าไร ยิ่งบรรยากาศโดยรอบก็ยิ่งวังเวงมากขึ้นเท่านั้น “ท่านเอลเราคงเปลี่ยนใจหันหลังกลับไม่ทันแล้วใช่ปะ” เอลยิ้มและพยัคหน้ารับ “เจ้าก็รู้คำตอบอยู่แล้วยังจะถามข้าอีกเป็นผู้ชายแท้ๆอย่าทำท่ากังวลให้มันมากนักซิ ไม่อายซีลีนบ้างหรือยังไงกัน” ราเกลมองหน้าซีลีนที่แอบยิ้มเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทั้งสามเดินทางต่อไม่นานมากนัก “ในที่สุดก็ถึงซะที ดีที่เรามาถึงก่อนบ้างจะได้เตรียมตัวกัน” ไม่นานมากทั้งสามก็เดินทางมาถึงใจกล้าโขดหินของเนินเขาราฟ ทั้งเอลและราเกลต่างทิ้งตัวลงนั่งพักด้วยความเหนื่อยในการเดินทาง เหลือแต่ซีลีนที่มีท่าทีที่ดูแปลกไปเหมือนตื่นตระหนกในบางสิ่ง ซึ่งเอลเองก็สังเกตออกได้ไม่ยาก “ เป็นอะไรหรือปาวซีลีน ดูเจ้าไม่ค่อยสบายใจมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ” ซีลีนเงียบชั่วครู่ “เจ้าทั้งสองคนลุกขึ้นเตรียมตัวให้พร้อมดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยี่ยมซะแล้ว” ครั้นซีลีนพูดจบเอลเองก็รู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติ เพราะเมื่อจุดที่เขายื่นอยู่นั้นถูกปกคลุมด้วยเงาขนาดใหญ่ ไม่มีแสงแดดที่ส่องผ่านมาถึงตัวเขาทั้งที่จุดที่เขายืนนั้นเป็นที่โล่งกว้างแท้ๆ เอลและราเกลค่อยหันไปมองด้านหลังของตัวเอง ซึ่งทำให้ทั้งคู่นั้นตกใจมาก  ยิ่งโดยเฉพาะราเกลอาจเรียกได้ว่าแทบช็อคเลยก็ว่าได้ เพราะภาพที่ทั้งคู่ได้เห็นเบื้อหน้านั้นคืองูขนาดใหญ่ที่ชูคอขึ้นบดบังแสงอาทิตย์ ซึ่งเป็นงูสีดำสนิทมีขนาดลำตัวที่ใหญ่มากๆ “ โกหกกันใช่ไหมเนี่ย นี้มันใหญ่เกินไปแล้วนะ ใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่างูแล้ว” “แล้วเจ้าคาดหวังว่างูดึกดำบรรพ์ที่ข้าพูดถึงต้องเป็นอย่างไรละมีขนาดน่ารักน่าชังหรือยังไง” ซีลีนพูดเชิงกระทบกระทั้งเอลบ้างเพราะเอลนั้นทั้งที่รู้ต้องมาเจอกับอะไรก็ยังคงเลือกที่จะเดินทางมาทางนี้ ด้านงูยักษ์เองก็ไม่ได้รีรอที่จะโจมตี ได้พุ่งกระโจมเข้ามาโจมตีทั้งสาม แต่ทั้งสามกระสามกระโดดหลบได้อย่างไม่ยากเย็นเท่าไรหนัก “ หลบไปก่อน” ซีลีนพูดพร้อมเบียดตัวเองมาข้างหน้าที่สองคน แต่เอลนั้นกลับจับแขนของซีลีนไว้แล้วก็เบียดตัวเองกลับมาเป็นฝ่ายที่อยู่หน้า “ซีลีนไม่ต้องกลัวนะ เดียวข้าจัดการเอง” ในใจของซีลีนตอนนี้คิดว่าข้ารู้สึกกลัวอะไรสักหน่อย แล้วที่ว่าจะจัดการนี้คือจัดการยังไง “เป้าใหญ่หน่อยก็ดี จะได้โจมตีง่ายๆหน่อย ไหนลองจับแช่แข็งดูซิ” เอลนั้นได้ร่ายเวทย์ซึ่งใช้เวลาไม่นานมากนัก บริเวณที่งูตัวนั้นอยู่รวมถึงตัวงูเองก็ได้กลายเป็นน้ำแข็งขึ้นมาทันที “เยี่ยมไปเลยท่านเอล” ราเกลทำท่าทางกระโดดดีใจที่สามารถจัดการเจ้างูยักษ์ได้ ซึ่งเอลเองก็รู้สึกดีไม่แพ้กัน แต่ความสุขนั้นมันช่างผ่านไปไวมากเพียงแค่แปปเดียวที่งูตัวนั้นโดนแช่แข็ง  ก็สามารถสบัดน้ำแข็งที่ปกคลุมตามลำตัวออกได้หมดอย่างง่ายดายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่เป็นอะไรเลย ความเย็นผ่านเกร็ดเข้าไปไม่ได้เลยหรอ ถ้าความเย็นไม่ได้ผลงั้นก็ลองเผามันดูละกัน” ถึงแม้ว่าการโจมตีในรอบแรกไม่ได้ผล แต่เอลเองก็ไม่ได้ถอดใจ ในช่วงที่หลบการโจมตีของงูยักษ์นั้น เอลเองก็ได้ใช้เวทย์ไฟโจมตีเพื่อเผางูยักษ์ แต่เหมือนว่าจะไม่เป็นผลเช่นกัน เพราะเหมือนว่าความร้อนเองจะไม่ระคายเกร็ดที่แข็งของมันเลยแม้แต่น้อย  ซีลีนและราเกลนั้นเฝ้ามองการต่อสู้ของเอลอยู่ห่างๆ “นี่เจ้าไม่คิดจะเข้าไม่ช่วยนายเจ้าบ้างหรือยังไง” “ช่วยก็อยากช่วยอยู่หรอก แต่เจ้าดูการต่อสู้นี้แล้วคิดว่าข้าจะเข้าไปทำอะไรได้ นอกจะเข้าไปจะโดนลูกหลงแล้วยังรังแต่จะเกะกะปาวๆ” “ ใช่ว่าข้าเองจะไม่รู้หรอกนะ แต่เจ้าคิดว่าถ้าปล่อยให้เอลสู้ต่อไปอย่างนี้เรื่อยๆคิดว่าเขาจะมีโอกาสชนะหรอ” ซีลีนเริ่มคาดการผลลัพธ์ของการต่อสู้ที่อาจจะเกิดขึ้น “แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไงละ ข้าเองก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าช่วยท่านได้ก็ลองช่วยดูซิ” “เอางั้นก็ได้ เอลถอยหลบออกมาก่อน” ซีลีนร้องเรียกเอลให้ถอยห่างจากตรงนั้นหลังจากที่ตอบรับคำของราเกล “นี่เจ้าคิดจะทำอะไร” “ก็เจ้าบอกข้าว่าถ้าคิดว่าช่วยได้ก็ให้ช่วยไม่ใช่หรอ ก็ข้าคิดว่าช่วยได้” ราเกลทำหน้าเอ่อเล็กน้อย “ ข้ายังโอเคทั้งสองไม่ต้องเป็นห่วง” เอลเองร้องตอบซีลีนเพราะคิดว่านางคงเป็นห่วงจึงใด้เตือนให้ถอย ในระหว่างนั้นงูยักษ์ได้ถลาเข้ามาเพื่อโจมตีเอลอย่างรวดเร็ว และเอลเองก็ตระหนักว่าตัวเองระมัดระวังตัวไม่เพียงพอเพราะการโจมตีนี้ยังไงเอลก็ไม่มีทางหลบพ้น ในขณะที่เอลนั้นคิดว่าคงจะโดนงูยักษ์เขมือบแน่ๆ ซีลีนเองนั้นเข้ามาอยู่ตรงหน้าเมื่อไรไม่รู้ และได้ตอบโต้งูยักษ์นั้นด้วยการแตะที่หัวของมัน ซึ่งเป็นผลให้งูนั้นกระเด็นออกไปข้างๆไม่ไกลนัก “ ก็ถึงบอกให้ถอยออกมาก่อนไงละ”ซีลีนพูดตอกย้ำเอล แต่ก็ไม่ได้ทำให้เอลรู้สึกอะไร เพราะในตอนนี้เอลและราเกลทั้งคู่ยังคงตะลึงในสิ่งที่เกิดขึ้น “เมื่อกี้เจ้าแตะมันใช่ไหม” ซีลีนพยัคหน้ารับ “ได้ไง...นั้นมันงูยักษ์นะ ข้าทั้งเผา ทั้งแช่แข็ง มันยังไม่เป็นอะไร และอยู่ดีๆเจ้าก็กระโดดเข้ามาแตะมันง่ายๆเหมือนแตะอะไรก็ไม่รู้นี่นะ” “ก็แล้วยังไงละ ข้าแตะมันก็แปลว่าข้าแตะมันเจ้าจะพยามพูดให้มันเข้าใจยากทำไม ว่าแต่เจ้าจะโอ้เอ้ไปถึงเมื่อไร หลบไปได้แล้วมันกำลังจะเข้ามาอีกรอบเดียวโดนลูกหลงไม่รู้ด้วยนะ” ถึงเอลยังรู้สึกงงๆแต่ในขณะนั้นก็ทำอย่างอื่นไม่ด้นอกจากหลบให้เป็นหน้าที่ของซีลีน งูยักษ์นั้นเหมือนจะไม่รับรับบาดเจ็บจากการแตะของซีลีนมากนัก เพราะยังคงถลาเข้ามาโจมตีซีลีนได้อย่างปกติหรือบางทีอาจจะมากกว่าปกติก็ว่าได้ เพราะทั้งความเร็วในการเคลื่อนที่ที่ดูรวดเร็วมากขึ้น หรือแม้แต่ความเกรียวกราดก็ตาม แต่ดูเหมือนการโจมตีต่างๆจะไรผล เพราะซีลีนนั้นเคลื่อนที่ได้เร็วมากกว่า และยังกระโดดหลบหลีกได้หมดทุกการโจมตี ซึ่งการหลบหลีกของซีลีนนั้นไม่ใช่แค่กระโดดหลบไปมาเท่านั้น แต่ทุกการเคลื่อนไหวนั้นดูอ่อนช้อยและงดงามมากราวกับว่าร่างกายทุกท่วงท่านั้นพลิ้วไหวไปตามกระแสลม ซึ่งมองอีกนัยหนึ่งก็เหมือนการร่ายรำย่อมๆนั้นเอง การหลบการโจมตีนั้นผ่านไปเพียงแค่ชั่วระยะหนึ่งเท่านั้นพอประสบโอกาส ซีลีนก็ได้แตะที่หัวงูยักษ์อีกรอบ ซึ่งทำให้มันกระเด็ดไปตามทิศที่แตะ แต่คราวนี้ ซีลีนนั้นกระโดดตามไปและเหยียบที่หัวงูพร้อม เกร็งนิ้วทั้งห้า ชั่วครูเหมือนกับว่ามีเล็บที่แหลมคมงอกออกจากนิ้วของซีลีน และในพริบตานั้นมือและนิ้วทั้งห้าของเธอก็ได้ทะลุลงไปที่หัวของงูนั้นเรียบร้อย ซึ่งงูเองก็ดิ้นทุรุนทุรายอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะนิ่งเงียบไป

วาจาสีคราม ภาค มนุษย์หมาป่า ตอนที่ 11

       “นี่พวกเจ้าอยากอายุสั้นกันหรือไง ถึงได้พากันทำตัวเด่นขนาดนี้” ชายสูงวัย ต่อว่าท่ามกลางความมึนงงในเหตุการณ์ ของทั้งสอง “พวกเจ้าเป็นนักเดินทางต่างถิ่นหรือทำไมข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่ยังไงก็อย่าทำตัวเด่นนักซิ เอดัส(เผ่าพันธุ์ที่โสมม) อย่างพวกเรานะ ในตอนนี้ถ้าทำอะไรแปลกๆไม่เข้าตาหรือเด่นเกินไปรั้งแต่จะอายุสั้นเปล่า” ชายสูงวัยยังคงต่อว่าทั้งคู่ แต่ก็แฝงด้วยความเป็นห่วงที่สามารถรับรู้ได้ ซึ่งพอทั้งคู่มองดูหน้าของเขาก็รู้ว่าคิดไม่ผิด เป็นชายสูงวัยที่ค่อนข้างตัวใหญ่และดูแข็งแรงเมื่อเทียบกับอายุ และหน้าตาที่ดูใจดีมากเพราะแฝงด้วยร้อยยิ้มอันอ่อนโยน “ต้องขอบคุณคุณลุงมากที่เตือน เดียวพวกเราจะระวังกว่านี้ คือพอดีพวกเราไม่ค่อยจะรู้เรื่องของคนข้างนอกเท่าไร” เอลกล่าวขอโทษเชิงขอบคุณในความเป็นห่วงของลุงที่ค่อยตักเตือน “ว่าแต่พวกเจ้าเดินทางกำลังจะไปไหนกันหรอ” “ออพวกเรากำลังเดินทางออกหาคนคนหนึ่งอะคับ” “จะว่าไปจะเราเรียกว่าคนน่าจะไม่ถูกนะท่านเอล” ราเกลแทรกเพื่อแสดงความเห็น “ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเรากำลังตามหา หมาป่าพูดได้อยู่นะครับลุง” ราเกลนั้นพยายามขยายความเพื่อให้ลุงได้เข้าใจ “ ฮ่าๆๆๆ  พวกเจ้านี่เป็นคนหนุ่มที่ตลกจัง แต่เอาเถอะถ้าที่เจ้าพูดคือเรื่องจริง หมาป่าพูดได้ที่เจ้าตามหานะแถวนี้ไม่มีหรอก” “ยังงั้นหรอคับ อืม...ว่าแต่ลุงพอจะทราบไหมคับว่าหมู่บ้านที่ไกลหมู่บ้านนี้ที่สุดไปทางไหนและอยู่ไกลไหม” เอลถามเพื่อเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายในการเดินทางต่อ “ “ออ..ออกจากประตูด้านบนของหมู่บ้าน แล้วเดินทางต่อไปประมาณ1วันก็จะเจอหมู่บ้านคาเทียร์ ยังไงข้าว่าพวกเจ้าไปที่นั้นก็ดี อย่างน้อยๆก็เข้าเขตการปกครองของเผ่าหมาป่าแล้ว สำหรับพวกเจ้าที่เป็นนักเดินทางคงจะดีกว่าเพราะยังไงเผ่าหมาป่าก็ดีกับเอดัส มากที่สุดแล้ว” “ส่วนที่นี้ก็ปกครองโดยเผ่าอสูรใช่ไหมคับ” เอลถามทั้งที่ตัวเองก็พอจะทราบคำตอบอยู่แล้ว “อืมใช่แล้ว เผ่าอสูรปกครองเขตแดนแถวนี้อยู่ เดอัสสำหรับเผ่าอสูรแล้วก็เป็นแค่ชนชั้นทาสที่ต้องใช่แรงงานเท่านั้น ถ้าดิ้นรนขัดขืนหรือแข็งข้อ ก็มีแต่ตายเปล่าๆ” “แล้วไม่มีใครคิดที่จะลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่ออิสระของมนุษย์บ้างหรอ” เอลถามพร้อมเสียงหัวเราะของชายสูงวัยที่ดังขึ้นหลังจากได้ยินสิ่งที่เอลนั้นได้พูด “คนหนุ่มๆนี้ดีจังนะ ยังสามารถคิดอะไรที่สวยงามแบบนั้นได้ และอีกอย่างเมื่อกี้บอกว่าเพื่ออิสระภาพของมนุษย์งั้นหรอ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยินคำว่ามนุษย์ แต่เอาเถอะจะว่าไม่มีก็คงจะไม่ถูก แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกกำหราบจนเรียบ ถ้าจะเหลืออยู่ก็น่าจะเหลือเอดัสกลุ่มสุดท้ายที่ยังมีกำลังและยังคงต่อสู้ ภายใต้กลุ่มนกฟินิกส์ เป็นกลุ่มที่เข้มแข็งใช่ได้เลยละแต่อยากถามละว่าอยู่ที่ไหนเพราะข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” “เป็นข้อมูลที่ดีมากเลยคับ แค่นี้ก็ช่วยพวกเราได้เยอะแล้ว” เอลรู้สึกขอบคุณสำหรับข้อมูลของลุงที่พยามตั้งใจอธิบายซึ่งกินเวลานานพอสมควร “ยังไงเดียวก็จะค่ำแล้วเดียววันนี้ก็พักด้วยกันก่อนก็ได้ ถ้าจะเดินทางเอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ เพราะเส้นทางนั้นอันตรายใช่เล่น” ในระหว่างที่ชายสูงวัยกำลังพูดจาชักชวนอยู่นั้น เอลก็วิ่งด้วยความเร็วสูง เหลือไว้แต่ราเกลที่กำลังฟังชายสูงวัยอย่างตั้งใจ