วาจาสีคราม ภาค มนุษย์หมาป่า ตอนที่ 11

       “นี่พวกเจ้าอยากอายุสั้นกันหรือไง ถึงได้พากันทำตัวเด่นขนาดนี้” ชายสูงวัย ต่อว่าท่ามกลางความมึนงงในเหตุการณ์ ของทั้งสอง “พวกเจ้าเป็นนักเดินทางต่างถิ่นหรือทำไมข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่ยังไงก็อย่าทำตัวเด่นนักซิ เอดัส(เผ่าพันธุ์ที่โสมม) อย่างพวกเรานะ ในตอนนี้ถ้าทำอะไรแปลกๆไม่เข้าตาหรือเด่นเกินไปรั้งแต่จะอายุสั้นเปล่า” ชายสูงวัยยังคงต่อว่าทั้งคู่ แต่ก็แฝงด้วยความเป็นห่วงที่สามารถรับรู้ได้ ซึ่งพอทั้งคู่มองดูหน้าของเขาก็รู้ว่าคิดไม่ผิด เป็นชายสูงวัยที่ค่อนข้างตัวใหญ่และดูแข็งแรงเมื่อเทียบกับอายุ และหน้าตาที่ดูใจดีมากเพราะแฝงด้วยร้อยยิ้มอันอ่อนโยน “ต้องขอบคุณคุณลุงมากที่เตือน เดียวพวกเราจะระวังกว่านี้ คือพอดีพวกเราไม่ค่อยจะรู้เรื่องของคนข้างนอกเท่าไร” เอลกล่าวขอโทษเชิงขอบคุณในความเป็นห่วงของลุงที่ค่อยตักเตือน “ว่าแต่พวกเจ้าเดินทางกำลังจะไปไหนกันหรอ” “ออพวกเรากำลังเดินทางออกหาคนคนหนึ่งอะคับ” “จะว่าไปจะเราเรียกว่าคนน่าจะไม่ถูกนะท่านเอล” ราเกลแทรกเพื่อแสดงความเห็น “ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเรากำลังตามหา หมาป่าพูดได้อยู่นะครับลุง” ราเกลนั้นพยายามขยายความเพื่อให้ลุงได้เข้าใจ “ ฮ่าๆๆๆ  พวกเจ้านี่เป็นคนหนุ่มที่ตลกจัง แต่เอาเถอะถ้าที่เจ้าพูดคือเรื่องจริง หมาป่าพูดได้ที่เจ้าตามหานะแถวนี้ไม่มีหรอก” “ยังงั้นหรอคับ อืม...ว่าแต่ลุงพอจะทราบไหมคับว่าหมู่บ้านที่ไกลหมู่บ้านนี้ที่สุดไปทางไหนและอยู่ไกลไหม” เอลถามเพื่อเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายในการเดินทางต่อ “ “ออ..ออกจากประตูด้านบนของหมู่บ้าน แล้วเดินทางต่อไปประมาณ1วันก็จะเจอหมู่บ้านคาเทียร์ ยังไงข้าว่าพวกเจ้าไปที่นั้นก็ดี อย่างน้อยๆก็เข้าเขตการปกครองของเผ่าหมาป่าแล้ว สำหรับพวกเจ้าที่เป็นนักเดินทางคงจะดีกว่าเพราะยังไงเผ่าหมาป่าก็ดีกับเอดัส มากที่สุดแล้ว” “ส่วนที่นี้ก็ปกครองโดยเผ่าอสูรใช่ไหมคับ” เอลถามทั้งที่ตัวเองก็พอจะทราบคำตอบอยู่แล้ว “อืมใช่แล้ว เผ่าอสูรปกครองเขตแดนแถวนี้อยู่ เดอัสสำหรับเผ่าอสูรแล้วก็เป็นแค่ชนชั้นทาสที่ต้องใช่แรงงานเท่านั้น ถ้าดิ้นรนขัดขืนหรือแข็งข้อ ก็มีแต่ตายเปล่าๆ” “แล้วไม่มีใครคิดที่จะลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่ออิสระของมนุษย์บ้างหรอ” เอลถามพร้อมเสียงหัวเราะของชายสูงวัยที่ดังขึ้นหลังจากได้ยินสิ่งที่เอลนั้นได้พูด “คนหนุ่มๆนี้ดีจังนะ ยังสามารถคิดอะไรที่สวยงามแบบนั้นได้ และอีกอย่างเมื่อกี้บอกว่าเพื่ออิสระภาพของมนุษย์งั้นหรอ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยินคำว่ามนุษย์ แต่เอาเถอะจะว่าไม่มีก็คงจะไม่ถูก แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกกำหราบจนเรียบ ถ้าจะเหลืออยู่ก็น่าจะเหลือเอดัสกลุ่มสุดท้ายที่ยังมีกำลังและยังคงต่อสู้ ภายใต้กลุ่มนกฟินิกส์ เป็นกลุ่มที่เข้มแข็งใช่ได้เลยละแต่อยากถามละว่าอยู่ที่ไหนเพราะข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” “เป็นข้อมูลที่ดีมากเลยคับ แค่นี้ก็ช่วยพวกเราได้เยอะแล้ว” เอลรู้สึกขอบคุณสำหรับข้อมูลของลุงที่พยามตั้งใจอธิบายซึ่งกินเวลานานพอสมควร “ยังไงเดียวก็จะค่ำแล้วเดียววันนี้ก็พักด้วยกันก่อนก็ได้ ถ้าจะเดินทางเอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ เพราะเส้นทางนั้นอันตรายใช่เล่น” ในระหว่างที่ชายสูงวัยกำลังพูดจาชักชวนอยู่นั้น เอลก็วิ่งด้วยความเร็วสูง เหลือไว้แต่ราเกลที่กำลังฟังชายสูงวัยอย่างตั้งใจ