เอลและราเกล พยามทำโน้นทำนี่และหาอะไรต่อมิอะไรให้หมาป่าอยู่เสมอ โดยเฉพาะเอลเองพยามยามมากเป็นพิเศษ อาจคงเพราะในใจต้องการให้หมาป่าตัวนี้อยู่ด้วยกันให้นานที่สุด และหลายๆครั้งเอลก็พยายามที่จะเข้าใกล้เพื่อจะคอยจับและลูบขนหมาป่า แต่ก็ต้องหยุดเพราะสายตาอันไม่พอใจของหมาป่าที่มีต่อเอลทุกครั้งที่พยายามจะจับตัวหรือลูบขน
“เจ้าเบื่อบ้างไหม” ขณะที่นั่งอยู่ เอลถามขึ้นมาพร้อมมองไปที่หมาป่าตัวนั้น “คงเบื่อซินะตั้งแต่เจ้าฟื้นมาก็วันที่สามแล้วที่เจ้าอยู่แค่ภายในห้องนี้ตลอดเลย อืม....เอางี้เดียวเราออกไปข้างนอกกันไหม ที่สวนอาคาดัล ข้ามีที่ๆนึงเป็นมุมโปรดส่วนตัวของข้า ถ้าเจ้าอยากไป ข้า..ข้า พาเจ้าไปกับข้าก็ได้นะ” เอลพยามชวนหมาป่าด้วยท่าทีกังวลว่าหมาป่าจะตอบรับไหม “ท่านเอลไม่ได้นะ ทางออกนั้นนะมีทหารเฝ้าอยู่เกิดท่านบารองก้าทราบเรื่องละก็มีหวังได้เป็นเรื่องใหญ่แน่” ราเกลพยามเตือน “นั้นซินะ ก็ถูกของเจ้า คงไม่โชคดีเหมือนตอนที่พาเข้ามาตอนแรกที่ทหารเปลี่ยนเวรพอดี แต่ยังไงก็เถอะข้าก็อยากพาเจ้าหมาป่าไปที่สวนด้วยกันอยู่ดี และเจ้าละตกลงอยากไปกับข้าไหม” เอลหันมาถามหมาป่าอีกครั้ง หมาป่าค่อยลุกอย่างช้าๆและค่อยๆเดินไปที่ทางประตูด้วยท่าทางที่แสนจะสง่า สร้างความดีใจให้เอลไม่ใช่น้อย
“นี่ๆพวกเจ้านะ มาช่วยข้าตรงนี่หน่อยเร็ว” ราเกลร้องเรียงทหารที่อยู่บริเวณนั้นด้วยท่าทางตกใจ “มีอะไรหรอคับท่านราเกล” “เมื่อตะกี้ข้าเห็นตัวอะไรก็ไม่รู้ตัวใหญ่มากอยู่ในห้องท่านเอล พวกเจ้าทุกคนมาช่วยข้าจับมันที” ทหารต่างก็วิ่งเพื่อไปยังห้องของเอล “ อ้าวเจ้าจะยืนอยู่ทำไม ไปรีบช่วยกันหาและจับตัวมันซิ” ราเกลบอกทหารบางส่วนที่ยังคงเฝ้ายามอยู่ “ท่านราเกลคับถ้าไปกันหมดไม่มีใครประจำตรงนี้ ถ้าเกิดใครรู้เดียวพวกเราจะโดนลงโทษได้นะคับ” “งั้นก็ตามใจพวกเจ้าละกัน แต่ถ้าเกิดท่านเอลโดนสัตว์ตัวนั้นทำร้ายขึ้นมาละก็ ข้าจะให้ท่านบารองก้าเล่นงานพวกเจ้าให้หนัก” ราเกลพยามที่จะขู่ทหารเฝ้ายาม และก็เหมือนจะได้ผลเหมือนพวกเขาดูจะกลัวอยู่ไม่ใช่น้อย “เอ้า ..รู้แล้วก็รีบตามข้ามาเร็ว”ราเกลวิ่งนำทหารตรงไปที่ห้องของเอลโดยหารู้ไม่ว่าเอลและหมาป่าซ่อนอยู่มุมข้างๆกำแพง ขณะที่หลบอยู่นั้นทั้งสองต่างแนบชิดเบียดเสียด สร้างความไม่พอใจแก่หมาป่าเล็กน้อยแต่ก็เหมือนจำยอมในสถานการณ์และให้ความร่วมมือแต่โดยดี ในขณะที่เอลเองนั้นแอบดีใจนิดๆเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ใกล้ชิดหมาป่านานๆแบบนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น