ท่ามกลางเสียงระฆังที่ดังนั้นยังมีเสียงของผู้คนที่แสดงถึงความโกลาหลดังกระจัดกระจายไปทั่ว “ซีลีนเดียวเจ้ารอที่นี่ก่อนนะเดียวข้ากลับมา” เอลหันมาบอกซีลีนก่อนที่จะวิ่งออกไปดูเหตุการณ์ต่างๆภายนอกพร้อมราเกล
เมื่อเอลวิ่งออกมาภายนอกนั้น สิ่งที่เอลได้เห็นเป็นภาพที่โหดร้ายกว่าที่เอลจะรับไหว เพราะสภาพบ้านเรือนนั้นพังยับเยิน ราวก็ซากปรักหักพักที่ติดไฟได้ และบริเวณรอบๆนั้นเต็มไปด้วยร่างของชาวบ้านล้มระเนระนาดจมกองเลือด คนที่เหลือวิ่งหนีตาย จากเหล่าเผ่าอสูรมากมายที่เข้าโจมตีหมู่บ้าน ถึงแม้จะมีทหารจำนวนหนึ่งค่อยรับมือก็ตามแต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ยังมากและเกินกว่าที่จิตใจเอลจะรับไหวอยู่ดี เอลมีท่าทีที่โกรธมากจนราเกลที่อยู่ข้างๆสัมผัสได้ “ท่านเอลใจเย็นๆ ไว้ครับ” ราเกลพยามเตือนสติของเอลที่กำลังโกรธด้วยอาการที่เป็นกังวัลกว่าตัวของเอลเองซะอีก ตัวเอลเองเหมือนตอนนี้แทบจะไม่สนใจเสียงเตือนรอบข้างที่ข้างมาแต่กลับเพิ่มพูนความโกรธจากภาพที่ตัวเองเห็นมากขึ้นเป็นทวีคูณด้วยซ้ำไป ร่างกายของเอลนั้นเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงของกล้ามเนื้ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาก็เริ่มเป็นเป็นสีแดงก่ำทั้งดวง ในขณะที่ผมเองก็ค่อยๆยาวขึ้นและเปลี่ยนเป็นสีขาว “ท่านเอล ท่านเอล ท่านได้ยินข้าหรือปาว ท่านใจเย็นๆก่อนได้ไหม ท่านเอล” ราเกลพยายามให้สติเอลด้วยท่าทีที่ล้นลาน แต่เอลกับไม่มีทีท่าว่าจะมีอาการหยุดเลยแม้แต่น้อย ด้วยบรรยากาศที่ดูเหมือนจะย่ำแย่ลงไปเรื่อยๆ “เอล จะหายบ้าได้หรือยัง” เสียงที่แสนอบอุ่นดังขึ้นข้างๆหูของเอลพร้อมฝ่ามืออันใหญ่และหนักแน่นค่อยๆว่าที่บ่าของเอล เป็นคำพูดที่สั้นๆแต่ดูเหมือนจะได้ผลเอลค่อยๆควบคุมอารมณ์ความโกรธของตัวเองได้ “ท่านบารองก้าคับ ท่านเอลกำลัง....” “ข้าเห็นแล้ว…เจ้าไม่ต้องอธิบายต่อหรอก”บารองก้าผู้เป็นพ่อหันไปพูดเชิงต่อว่า “ เจ้านี่ยังอ่อนแอไม่เปลี่ยนเลยนะ เสียแรงที่เป็นถึงลูกของข้า เจอเหตุการณ์แค่นี้ก็โกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้เลยหรอ แถมยังทำอะไรโง่พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามใช้สิ่งนั้น กะแค่ทหารอสูรชั้นต่ำ ถ้ามันทำให้เจ้าโกรธขนาดนั้นเจ้าก็แค่เดินออกไปฟาดฟันมันไม่ให้ขวางหูข้างตาก็สินเรื่อง” บารองก้าพูดพร้อมยื่นดาบยาวเล่มงามให้กับเอล “ ปะ..ไปกับพ่อ ไปจัดการพวกมันให้สิ้นซากกัน” สิ้นเสียงทั้งคู่ก็ต่างกระโจนลงไปในสนามรบ บารองก้าเองนั้นมีทักษะการต่อสู้เป็นเลิศหาตัวจับได้ยากถึงแม้อายุจะมากพอสมควรแล้วก็ตาม และที่น่าแปลกใจคือความสามารถในการต่อสู้ของเอลนั้นสูงมากสามารถฟาดฟันศตรูได้อย่างง่ายดาย และยังสามารถใช้เวทมนต์ในการต่อสู้ได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าจะเป็นน้ำแข็ง ไฟ ลม หรือน้ำก็ตาม ซึ่งไม่ใช่แค่ทักษาการต่อสู้ แม้แต่บุคคลิกในตอนนี้ยังดูสง่างามและกล้าหาญต่างจากเอลคนเดิมโดยสิ้นเชิง ด้วยการร่วมต่อสู้ของทั้งสอง ใช่เวลาไม่นานก็ได้ทำให้เหตุการณ์ที่เลวร้ายต่างๆกลับมาสู่สภาวะปกติอีกครั้ง
“ท่านพ่อ นี่คือเผ่าอสูรใช่หรือไม่” “อืม...เจ้าเข้าใจถูกต้องแล้ว แต่ก่อนจะถามอะไรพ่อว่าเจ้ารีบไปรักษาคนเจ็บก่อนดีกว่า ...เจ้าชอบเวทสายนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ” “ลูกยังไม่ได้เตรียมสมุนไพรเลย ...ขอเวลาลูกสักหน่อยนะขอเตรียมแปปเดียว” “ไม่ต้องเดียวไม่ทันการ เราอนุญาตให้เจ้าใช้เวทรักษา สายบริสุทธิ์ได้ (เวทมนต์รักษาไม่มีองค์ประกอบใดเพิ่มเติม)” เอลมองท่านพ่อที่แสดงสีหน้าเป็นห่วงประชาชนที่ได้รับบาดเจ็บ เอลเองใช้เวทมนต์รักษาชาวบ้านตามที่พ่อบอกและดูเหมือนจะได้ผลดีเกินคาด ทำให้อัตราสูญเสียน้อยลงมาก
หลังจากการโจมตีหมู่บ้าน 9 ชม.
“ซีลีน ๆ เจ้าอยู่ไหนอะข้ากลับมาแล้วนะ...เจ้าต้องไม่เชื่อแน่ว่าข้างนอกเกิดบ้าอะไรขึ้น....ซีลีน” เอลเรียกหาซีลีน แต่พอรู้ตัวอีกทีก็เข้าใจแล้วว่าตอนนี้ซีลีนไม่ได้อยู่อีกต่อไป เธอได้จากเขาไปแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น